“Ga maar liggen”
“OK”
“Leg je hoofd maar plat”
“OK”
“Helemaal op de grond”
“OK”
“Blijven liggen”
“Ga je me pijn doen?”
“……”
“Gaat het pijn doen?”
“Ik ga iets pakken om mee te spelen”
“….”
“Kijk wat ik heb. Leuk hé?”
“euh….. wat ga je daar mee doen?”
“…..”
Je blijft boven me staan met het speeltje, geen idee wat er door je hoofd speelt op dit moment, maar aan de uitdrukking op je gezicht te zien: niet veel goeds. Ik herken een bijna duivelse glimlach, en vrees het ergste.

KABOEM

Een houten stokpaard valt met z’n snuit op mijn oog. Gelukkig draag ik een (blijkbaar onbreekbare) bril en valt de schade mee. Ik ben slechts een beetje beschadigd. Sam, mijn zoon van 3½, vraagt hoopvol:
“Bloed je, pappa?”
“Nee Sam, maar het doet wel erg zeer.”
Sam wacht mijn antwoord niet af, en rijdt op z’n paard het volgende gevecht tegoemoed, gesterkt door z’n eerste overwinning.